به رهی دیدم برگ خزان
پژمرده ز بیداد زمان کز شاخه جدا بود
چو ز گلشن رو کرده نهان
در رهگذرش باد خزان چون پیک بلا بود
ای برگ ستم دیده ی پاییزی
آخر تو ز گلشن ز چه بگریزی
روزی تو هم آغوش گلی بودی
دلداده و مدهوش گلی بودی
ای عاشق شیدا دلداده ی رسوا گویمت چرا فسرده ام
در گل نه صفایی باشد نه وفایی جز ستم ز وی نبرده ام
آه بار غمش در دل بنشاندم در ره او من جان بفشاندم
تا شد نوگل گلشن و زیب چمن
رفت آن گل من از دست با خار و خسی پیوست
من ماندم و صد خار ستم وین پیکر بی جان
ای تازه گل گلشن پژمرده شوی چون من
هر برگ تو افتد به رهی پژمرده و لرزان
به رهی دیدم برگ خزان
پژمرده ز بیداد زمان کز شاخه جدا بود
چو ز گلشن رو کرده نهان
در رهگذرش باد خزان چون پیک بلا بود
