وطن، جوانهای که به بهای جان
قد کشید
از خاکِ داغِ حادثه، به آسمان قد کشید
به زخم اگرچه خو گرفت
به مرگ تن نداد
میان بغضِ تیرگی
هنوز قد کشید
وطن بمان،
که از دلِ خون
امید قد کشید
به شب نکو تمام شد
سپیده قد کشید
جوانهها به خاک گفتند: «ما بهار میشویم»
اگرچه راه تاریک است
استوار میشویم
وطن بمان
که از دلِ خون
امید قد کشید
به شب نکو تمام شد
سپیده قد کشید
