باز توی اتاق ساکت و سردم
جوری که مثل همیشه تو دردم
میپرم از توی کابوس و وحشت
که همهی آدما کردن طردم
با چشمای بیدار خیره به دیوار
خستم از این همه آدم بیمار
قلبای سنگی بدون احساس
فکرای کهنه درگیر تکرار
به خودم میگم که آسمون نمونده بیستاره
حتی تو هوای بارونی که ابرا بی شماره
اگه تنها شدی تو شلوغیا نمونده چاره
به خودت بیا هنوزم زندگی ادامه داره...
با اینکه سختی بالمو شکسته
ولی روی صورتم لبخند نشسته
روزای سختم بالاخره میره
هیچ دری به روی من نمیمونه بسته
به خودم میگم که آسمون نمونده بیستاره
حتی تو هوای بارونی که ابرا بی شماره
اگه تنها شدی تو شلوغیا نمونده چاره
به خودت بیا هنوزم زندگی ادامه داره...
