تو مث نور شدی و تاریکیامو پس زدی
وقت دلتنگی رسیدی تو دست رد به شب زدی
بغل ستاره ها میدرخشی مث ماه
تو قشنگیات زیاده دور بمون از آدما
از من نفس و بگیر اگه فاصلهم با تو یه نفسه
می ارزه به صدتا آسمون پر زدن واسم تو قفست
اغوش من بازه برات وقتاییه ک دلواپسی بغضی نشه چشمات دوباره
من مثل اون پرنده که رو شاخه ها منتظره دیرم کنی دووم میاره
تو مثل خورشیدی و دلم اصلا سایه ها رو دوست نداره
از من نفس و بگیر اگه فاصلهم با تو یه نفسه
میارزه به صدتا آسمون پر زدن واسم تو قفست
